partnerzy projektu

  • Projekt jeszcze nie ma partnerów


MEBLOŚCIANKA Może i mam coś z mebla. Ale wypraszam sobie. Mam uczucia i nie dam się tak publicznie obrażać.

Spektakl MEBLOŚCIANKA to inicjatywa sześciorga absolwentów Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Tekst napisali młodzi dramaturdzy Paulina Danecka i Tomasz Jękot. Reżyserii podjął się Błażej Peszek. Muzykę skomponował Michał Paduch, scenografię oraz kostiumy stworzył Szymon Durek. Premiera spektaklu odbędzie się 16 marca na scenie Staromiejskiego Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie.

WRÓŻKA Zatkajcie się! Połączcie te opuszki palców, bo moje oko trzecie widzi już. O wy duchy! Wy duchy. My duchy. Tu! Tam! Teraz! NIE MA ŚMIERCI! Bądźcie, przyjdźcie, jesteście. Halo!? Halo? Kto tam?

O wywoływaniu duchów drzemiących w nas. W kim? Dlaczego? Jest to próba odpowiedzi na pytanie o moje, nasze, wspólne – o możliwość dialogu, o wielość monologowania. Tekst jest zabawny, jak zabawne bywają wątpliwości, zwłaszcza damskie, zwłaszcza dotyczące seksu.

Znowu?
O krok dalej. Jesteś pedałem?
A nawet jeśli, to co?
Nie podoba mi się to!

PIROMAN Czy ktoś ma coś do dodania? Jakieś pytania?

Spektakl o niepoprawności i niejednoznaczności – Polka-Katoliczka i Feministka w jednym płoną domu, przy jednym stole wywołują i rekonstruują.

Co to takiego, rekonstrukcja?

Inaczej – przypominanie sobie, cofanie się do korzeni – żeby zrozumieć, żeby poznać. Akt odtajania i odtajniania.

PIOSENKARKA W tej wannie zginęła gwiazda, w tamtym stawie utoną kolejne. Najlepiej być normalną. Codziennie rano karmię psy, wyprowadzam je na spacer, wynoszę śmieci. Sporo w moim życiu się zmieniło, ja się zmieniłam, ale zawsze będę Cię kochać!

Konkretniej się nie da?

PISARKA Bo jeśli istnieje siedemdziesiąt sześć różnych czasów, a wszystkie one na raz cykają w umyśle, ilu zatem różnych ludzi– pomóżcie nam Niebiosa– zamieszkujących ten lub inny czas, obecnych jest w duszy ludzkiej?

Można. Można też teoretycznie. Jest sześć postaci – każda monologuje, czasem wchodzą sobie w słowo. Dyskurs na dyskursie. Każda z postaci jest trochę poza, wręcz subwersywna: Wróżka, bo wie wszystko. Czas, bo mu się nie spieszy. Piroman, bo niesie kaganek. Piosenkarka, bo śpiewa, że będzie zawsze. Pisarka, bo nie tonie. I przede wszystkim Meblościanka – bo wielopółkowa, przez co ma szanse łączyć pokolenia.

MEBLOŚCIANKA Pewnie mnie wymienicie na jakiś mebel z IKEI i źle go zmontujecie, bo nikt jeszcze dobrze nie zmontował szafki z IKEI.

A Aktorzy?
Chcą grać. Ale o czym? Co dotyczy, dotyka nas wszystkich?
Chcemy działać! Czy to byłby temat? To jest temat!
Co właściwie? – lęk, samotność. To jest codzienność, przeciętność. Kto by na to poszedł?
Każdy – bo już w to wszedł, w tym jest – nie ma innego wyjścia.
Żartujesz?
Troszeczkę.

Zanim to się skończy, muszą zrozumieć. Wszyscy musimy. Zrekonstruować!

PIROMAN A ja się tego boję. Boję się samotności w tym niebie. Kolejną rzeczą, z której zdałem sobie właśnie sprawę to, że już wiem dlaczego nam jest tak źle. Bo my w piekle czy na ziemi strasznie właśnie chcemy żeby nam było jak w niebie. Ale to jest piekło i to jest ziemia. Przeraża mnie wizja tego, że się rozstaniemy.

Naszym celem było stworzenie pełnowymiarowej profesjonalnej produkcji zarówno pod względem artystycznym jak i organizacyjnym, którą będziemy mogli prezentować na scenach teatralnych w Polsce. Wychodząc na przeciw obecnej sytuacji polityczno - ekonomicznej teatru realizujemy własny autorski spektakl korzystając z wiedzy i doświadczenia wyniesionego ze szkoły, międzynarodowych projektów, pracy w zawodowym teatrze oraz w filmie. Wsparcie finansowe chcemy wykorzystać na stworzenie kostiumów, scenografii i pokrycie kosztów związanych z premierą. Dziękujemy wszystkim, którzy wspomogą nasz projekt najmniejszą chociaż kwotą.

WRÓŻKA A może psycholog? Ale to wstyd, iść do psychologia, lepiej do wróżki, a potem do spowiedzi– na wszelki wypadek. Ale ja nie wiedziałam, że to grzech... Dlatego ci o tym mówię, uprzedzam, żebyś musiała mieć wybór. Masz wybór– gorzej już być nie może.

Na półkach MEBLOśCIANKI złożonej przez Błażej Peszka zobaczymy sześciu aktorów teatru tańca. Magdalenę Fejdasz, Natalię Dinges, Paulinę Jóżwicką, Paulinę Giwer, Jakuba Krawczyka i Roberta Jerzego Wasiewicza.

PISARKA W zasadzie to ja nie wiem o czym wy mówicie. Mnie tam meblościanka z niczym się nie kojarzy. Szezlong, etażerka owszem, ale meblościanka?

"Mebel spopularyzowany w Polsce w latach 70. i 80. XX wieku. Meblościanka składa się z kilku segmentów meblowych, ze względów oszczędnościowych posiadających wspólne elementy pionowe - ścianki boczne. Nazwa odnosi się do tego, że po zmontowaniu mebel stanowił ścianę." MEBLOŚCIANKA to surrealistyczna opowieść o duchach uwięzionych "gdzieś pomiędzy". O duchach które poszukują spokoju, rozwiązania i odpowiedzi. Jak tytułowy mebel, spektakl zawiera wiele półek a na każdej inny problem. Sięgając po jeden z nich poruszamy następny przy czym, jak to przy meblościankach, z półki obok już lecą dwa kolejne. "Częstym zjawiskiem było to, iż u znajomych widziało się ten sam model meblościanki, jaki miało się we własnym mieszkaniu. Było to spowodowane tym, że zwykle w sklepie było do wyboru tylko kilka wzorów, a okres oczekiwania na inne był tak wydłużony, że nieopłacalnym było czekać." Do podjęcia dialogu o współczesnych problemach, zestawione są tu ze sobą znaki przeszłości i teraźniejszości. Trzymane w jednej szafce stają się przedmiotem kłótni, nieporozumień, jak i ukazują nowe oblicza podejmowanych tematów. PIOSENKARKA, PIROMAN, WRÓŻKA, PISARKA, CZAS oraz MEBLOŚCIANKA próbują „rozliczyć się” z przeszłością, tożsamością i stereotypami. "Meblościanki sprzedawane były zwykle "w paczkach", do samodzielnego montażu. Ponieważ elementy można było zamawiać osobno, dawało to nabywcy sposobność wykazania się inwencją i stworzenie kompozycji innej niż katalogowa." Symultaniczne sytuacje, niejednoznaczne dialogi i topniejący lód pod stopami opowiadane za pomocą ciała, ruchu, słowa i emocji to MEBLOŚCIANKA współczesnego świata.
CZAS Ściśnij się za nadgarstek – jeżeli poczujesz pulsowanie, to znaczy, że jesteś najszczęśliwszym z milionów ludzi, którzy nie zdają sobie z tego sprawy. Urodziliście się w Europie, w kraju, w którym nie brakuje wody pitnej i kanalizacji, i jeszcze stać was na teatr.

0 komentarzy

patroni projektu

  • Projekt jeszcze nie ma patronów

Aktualizacje

  • Autor nie dodał jeszcze żadnych aktualizacji

Pytania i odpowiedzi

zgłoś nadużycie

Dołącz do dyskusji