partnerzy projektu

  • Projekt jeszcze nie ma partnerów


Kiedy i gdzie?

3 lutego 2018 roku na Scenie Supernova w Krakowie (ul. Gazowa 21) o godzinie 19.00 odbędzie się prapremiera „Snów o wojnie”.

O czym?

„Czy miałeś kiedyś tak, że nie byłeś pewny, czy coś zrobiłeś, czy tylko to ci się wydaje?”, zapyta Roma, jedna z dwóch bohaterek uwięzionych w rzeczywistości, która może być snem, spektaklem albo zwykłym dniem. Sawa i Roma, nierozłącznie i charyzmatyczne kobiety, stają w obliczu wyzwań, które rzuca im codzienność. Mają do nich jednak skrajnie różne podejścia. Sawa toczy walkę o awans na wysokie stanowisko w korporacji, która jest dla niej drugim domem. Spędzająca większość czasu w łóżku Roma obmyśla kolejne strategie wymigania się od podjęcia pracy. Ta pierwsza rozgryzła społeczne zasady gry, ta druga woli ustanawiać własne. Łączy je nieufność do reguł, według których funkcjonuje świat i tajemnica zniknięcia jednego ze słoików z przetworami babuni. W „Snach o wojnie” granice między jawą a snem są nieustannie negocjowane, komunikacja między bohaterkami naprzemiennie wznawiana i przerywana, a wszystko to w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o to, czy można ufać własnej pamięci? I co może wyniknąć z ludzkiej podatności na autosugestię?

W spektaklu wykorzystywane są multimedia – etiudy filmowe powstałe we współpracy z operatorem Marcinem Korbasem, dźwiękowcem Piotrem Ulasińskim i montażystą Piotrem Paruchem. Tło muzyczne tworzy specyficzna dźwiękosfera złożona z różnokolorowych szumów, szmerów i zakłóceń, urozmaiconych odgłosami miejskich spacerów bohaterek.

Spektakl przeznaczony jest dla widzów powyżej 16 roku życia.

Kilka słów o „Snach o wojnie” od autorki i reżyserki

„Sny o wojnie” to wielopłaszczyznowa i wyboista historia, która powstała z myślą o konkretnych aktorkach – Karolinie Niemiec-Gustkiewicz i Joannie Sitko. Gdzieś w połowie tworzenia dramatu okazało się, że piszę go także z myślą o sobie – w roli reżyserki. Tytułowe „sny o wojnie” wyśniłam naprawdę, ale dopiero umieszczenie ich w opowieści odkryło przede mną ich fascynującą strukturę. Przede wszystkim byłam zmuszona do znalezienia odpowiedniego języka dla opisania ulotnych i zazwyczaj nonsensownych przecież wizji. Budowa snu – możemy się zgodzić bądź nie – ma często charakter kłącza. Jego ciąg przyczynowo–skutkowy nie jest linearny, a więc motywacje, intencje i perspektywa bywają zmienne – raz przez nieznanego nam krupiera nadane „na wstępie”, innym razem wyjątkowo elastyczne. Samo przyjrzenie się budowie sennej mary wystarczyłoby do zbudowania ciekawie prowadzonej narracji, a co dopiero rozwikływanie poszczególnych znaczeń i konstelacji odniesień, jakie potem za dnia próbujemy interpretować i traktować jak wróżby…

Osią spektaklu jest wątpliwość, która towarzyszyła mi przy każdym literackim odtwarzaniu snu – co napisać, w momencie, gdy nie pamiętam wątku, słów, obrazu? Niby proste, oczywiście, że zmyślić i niczym się nie przejmować. W końcu to tylko fikcja, nawet nie do końca fikcja, zbiór obrazów, którym racjonalny mózg próbuje dodać sensu. Ale zagadnienie niepamiętania i uzupełniania luk intrygowało mnie nadal. Postanowiłam sprawdzić – oczywiście, tylko na papierze – jak funkcjonowałaby osoba, dla której realne życie nosiłoby cechy snu.

Podczas pracy nad spektaklem, a więc również ponownego i wielokrotnego wczytywania się w tekst, moją uwagę szczególnie przykuła kwestia podatności na autosugestię, na której oparłam paradoksalną igraszkę Romy. Ona odczuwa, że jest postacią tragiczną, uwikłaną w bardzo skomplikowaną sprawę, ale jednocześnie potrafi wykazać się też dystansem i autoironią, jakby na moment wyskakiwała z tej nakładki, którą nałożyła sobie na pamięć o pewnym wydarzeniu. Mamy do czynienia z balansowaniem już nie między osobowościami chorej psychiki, ale między wariacjami na temat luk w pamięci. Czym je zapełniamy i ile wyobrażeń przypada na jedną lukę? Jak działa nasz mechanizm ochronny? Czy jest wystarczająco silny, by tę halucynogenną autosugestię powstrzymać i nigdy nie dopuścić do jej całkowitego „wchłonięcia” do psychiki?

Świat Sawy i Romy nie kończy się jednak na tym problemie. Muszą, tak jak my wszyscy, funkcjonować w społeczeństwie. A, jak wiemy, „społeczeństwo jest niemiłe” i one obydwie mają tego świadomość. Podejmują jednak kolejne próby znalezienia swojego miejsca w świecie. Działają zupełnie inaczej, zatem co innego odczuwają jako sukces, a co innego jako porażkę. Natomiast my, ich obserwatorzy, te ich preferencje potrafimy od razu rozpoznać i uzasadnić sobie w głębi duszy, co skłania do zastanowienia się nad własnymi wyborami i definicjami.

„Sny o wojnie” nie tylko stawiają pod znakiem zapytania granice między jawą a snem, ale też rozwijają sieć połączeń między fikcyjną fabułą, procesem powstawania spektaklu, byciem w teatrze i szarą, szumiącą codziennością.


Dlaczego Perfokolektyw?

Grupa Perfokolektyw to przyjacielskie zrzeszenie absolwentek Wiedzy o Teatrze UJ ze specjalizacji Performatyka Przedstawień, które po zakończeniu studiów postanowiły wykorzystać swoje połączone siły do robienia tego, co kochają najbardziej – teatru. A więc i do pisania, reżyserowania, aktorstwa, filozofowania, fotografowania, projektowania grafik, organizacji i szeroko pojętego tworzenia. „Sny o wojnie” są pierwszą produkcją Perfokolektywu. Chciałybyśmy zapamiętać ją jako satysfakcjonującą i niezwykłą przygodę.


Twórcy spektaklu:

Reżyseria, scenariusz, scenografia:

Agata Skrzypek – ur. 1993, doktorantka na Wydziale Polonistyki UJ, absolwentka Wiedzy o Teatrze na Akademii Teatralnej w Warszawie oraz Performatyki Przedstawień na Uniwersytecie Jagiellońskim, w liceum finalistka olimpiady teatrologicznej. Absolwentka Ogniska Muzycznego im. G. Fitelberga w Chorzowie w klasach skrzypiec, fortepianu i śpiewu rozrywkowego. Wielokrotna stypendystka rektora. Od 2013 do 2016 roku redaktor naczelna portalu Teatrakcje.pl.
Z teatrem związana od dzieciństwa – od członkostwa w Chórze Dziecięcym Teatru Rozrywki w Chorzowie, przez szkolne kółka teatralne, konkursy recytatorskie, napisanie i wyreżyserowanie musicalu pt. „Wielkie Miłości Nowobogackich” w 2009, praktyki studenckie w Teatrze Powszechnym w Warszawie, pracę w Teatrze Miejskim w Gliwicach w sezonie 2016/17, współpracę z niezależnym Teatrem Okoliczności, po redagowanie gazety festiwalowej „RecMagazine” na Festiwalu Teatru Nowego w Rzeszowie w 2017 roku. W 2016 roku reżyserowała performatywne czytanie autorskiego dramatu pt. „Nikaj” podczas „V Weekendu z Performatyką” w Cricotece. Współautorka scenariusza i scenografii do etiudy filmowej pt. „Pokój wojny” w reżyserii Pawła Cichońskiego (2017). Członkini zespołu dziennikarskiego TeatrArte i grupy Perfokolektyw.

Obsada:

Karolina Niemiec-Gustkiewicz – urodzona w 1992 roku w Leżajsku. Absolwentka Ukrainoznawstwa na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych oraz Performatyki Przedstawień Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 2017 roku obroniła z wyróżnieniem pracę magisterską. Absolwentka Studium Aktorskiego Doroty Zięciowskiej i Zbigniewa Kalety. Obecnie studentka Aktorstwa Filmowego w Szkole Filmowej w Krakowie (Akademia Multi Art).
Laureatka i zwyciężczyni licznych konkursów teatralnych m.in: Festiwalu Artystycznego Młodzieży, Festiwal Małych Form Teatralnych. Otrzymała Nagrodę Artystyczną w Gersheim, gdzie również podczas warsztatów mogła pogłębiać swoją wiedzę i umiejętności dotyczące gry aktorskiej. W 2015 roku brała udział w spotkaniach teatralnych organizowanych przez Cricotekę w Krakowie, w ramach których powstał pokaz teatralny inspirowany twórczością Tadeusza Kantora pt. „Puste miejsca. Przestrzenie Tadeusza Kantora” oraz w warsztatach taneczno-aktorskich TO_KONTAKT. Współorganizatorka paneli dyskusyjnych w ramach panelu studenckiego Koła Naukowego Performatyków UJ „Perfo[…]cypacje” w 2016 roku. Współtworzyła wiele produkcji teatralnych (m.in w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie, Teatrze W Kosmos i na Scenie Supernova w Krakowie). Podczas V Weekendu z Performatyką w 2016 roku brała udział w performatywnym czytaniu dramatów. Współpracowała z niezależnym Teatrem Okoliczności. Organizatorka wernisaży i performansów, prowadząca warsztaty aktorskie. Aktualnie zdobywa doświadczenie na planach produkcji filmowych. Performatywno-aktorskie wykształcenie dodaje jej projektom i działaniom interdyscyplinarnego charakteru. Inspirują ją ludzie i działania. Wierzy, że nic poza konwencjami nas nie ogranicza.

Joanna Sitko – urodzona w 1990 roku w Krakowie. Absolwentka Politechniki Krakowskiej na Wydziale Architektury oraz Krakowskich Szkół Artystycznych na kierunku Projektowanie Wnętrz. Na trzecim roku studiów kontynuowała naukę na Politechnice w Turynie w ramach programu Erasmus. Absolwentka Studia Aktorskiego Doroty Zięciowskiej i Zbigniewa Kalety (2012-2013). Obecnie studentka Szkoły Filmowej w Krakowie (Akademia Multi Art) na kierunku Aktorstwo Filmowe.
Z teatrem związana od najmłodszych lat. Pierwsze kroki na scenie postawiła w wieku trzech lat. Przez wiele lat uczęszczała na warsztaty teatralnego do Dworka Białoprądnickiego. Laureatka i zwyciężczyni licznych ogólnopolskich konkursów recytatorskich i teatralnych oraz uczestniczka wielu warsztatów aktorskich i teatralnych w Polsce i zagranicą. W 2015 roku brała udział w spotkaniach teatralnych organizowanych przez Cricotekę zakończonych pokazem teatralnym inspirowanym twórczością Tadeusza Kantora pt. „Puste miejsca. Przestrzenie Tadeusza Kantora” (2015). Uczestniczyła również w warsztatach taneczno-aktorskich TO_KONTAKT w Krakowie (2014). Swoje umiejętności pogłębiała na międzynarodowych warsztatach teatralno-aktorskich w Linz, w efekcie których powstał spektakl.
Współtworzyła wiele produkcji teatralnych (m.in w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie, Teatrze Praska 52, Teatrze Storia w Starym Sączu, Teatrze W Kosmos), filmowych (etiudy szkolne, filmy krótkometrażowe) i reklamowych. Doświadczenie zdobyła również podczas pracy w Agencji Castingowej Outside w Krakowej, gdzie miała okazję pracować na planach polskich i zagranicznych produkcji filmowych.
Architektoniczno-aktorskie wykształcenie umożliwia jej tworzenie interdyscyplinarnych projektów artystycznych, gdzie wyobraźnia i wrażliwość współgra z „konstrukcyjną architektoniczną kreską”.

Na jakim etapie przygotowań jesteśmy?

Scenariusz powstał we wrześniu, natomiast od początku listopada jesteśmy w trakcie prób.
Przestrzeń do prowadzenia prób, jak i możliwość zorganizowania premiery udostępniła nam Scena Supernova.
Dzięki pomocy Marcina Korbasa, Piotra Ulasińskiego, Bartosza Jakusza i Piotra Parucha oraz uprzejmości Jadwigi Wąsacz i Patrycji Wróbel jesteśmy już po dwóch dniach planu filmowego i sesji zdjęciowej do plakatu. W kwestiach organizacyjnych i finansowych swoją nieocenioną pomocą służy nam Sylwia Prokop.
Trwają prace nad projektem plakatu.

Co po premierze?

Zależy nam na tym, by móc grać spektakl na wielu scenach. Planujemy wyjazdy na festiwale teatrów offowych, by "Sny o wojnie" miała okazję obejrzeć nie tylko publiczność krakowska. Chcemy nie tylko spełniać nasze marzenia, ale i zachęcić widzów do zadawania pytań i krytycznego myślenia w obrębie tematów, które porusza spektakl - przystosowania jednostki do społeczeństwa, relacji międzyludzkich, funkcjonowania teatru - jak również pobudzić zbiorową wyobraźnię, bo ta, jeśli trzymana na wodzy, jest według nas niesłychanie ważnym narzędziem samodzielnego myślenia.

Fundusze:

Podarowaną przez Państwa kwotę pragniemy przeznaczyć na zakup scenografii i kostiumów oraz na działania promocyjne.

Dziękujemy serdecznie za każde okazane wsparcie!

0 komentarzy

patroni projektu

  • Projekt jeszcze nie ma patronów

Aktualizacje

  • Zmiana daty premiery!

    Szanowni Państwo!

    !! Z przyczyn losowych premiera "Snów o wojnie" zostaje przesunięta na 2 marca 2018 roku (piątek). Godzina i miejsce wydarzenia - 19.00, Scena Supernova - pozostają bez zmian. Serdecznie zapraszamy!

  • Jesteśmy na Facebooku!
Pokaż więcej

Pytania i odpowiedzi

zgłoś nadużycie

Dołącz do dyskusji