partnerzy projektu

FOR ENGLISH PLEASE SCROLL DOWN

LOST BUTTERLY:
Wideo LOST BUTTERFLY autorski paradokument wideo w formie wideo-rzeźbiarskiej instalacji, eksponowany w galerii. Główną dynamikę filmu buduje rytm nieoczywistości, metafory i nieustannej podróży. Podróż Zuzanny Janin pozwala na snucie opowieści wizualnej dziejącej się na obrzeżach świata sztuki współczesnej. To wideo o sztuce, o pamięci, różnicach i ciągłości, o lękach i inspiracjach.

SAO PAULO BIENNALE 1963
Kanwą projektu jest podróż do Brazylii śladem zaginionego po Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1963 roku obrazu zmarłej artystki malarki Marii Anto. Komisarzem (kuratorem), pokazu polskiego na Biennale w Sao Paulo w 1963 był Ryszard Stanisławski, wieloletni dyrektor MS w Łodzi, który zaprosił młodziutką absolwentkę warszawskiej ASP na tak prestiżową wystawę. Obraz "Zuzanna idzie na Bal" namalowny około 1960r. dedykowany jeszcze nienarodzonej córce – późniejszej artystce Zuzannie Janin – przedstawia utrzymane w stylu naiwnym, wyobrażenie kilkuletniej dziewczynki, ubranej w karnawałowy strój motylka. Obraz ten nigdy nie wrócił do kraju, a w archiwach zmarłej w 2007 roku malarki znaleziono jedynie fotografię późniejszej wersji zaginionego obrazu, powstałą
w 1966 na wystawę indywidualną artystki w Zachęcie.

50 LAT PÓŹNIEJ:
Pół wieku po tych wydarzeniach Zuzanna Janin, współczesna artystka sztuk wizualnych, zajmująca się instalacją, rzeźbą i wideo – wyrusza na poszukiwanie owego zaginionego obrazu. Jej podróż okazuje się być opowieścią o sztuce współczesnej, pokazanej z perspektywy nieznanej, zapomnianej, brzegowej historii. To paradokument wideo z elementami kina surrealistycznego i magicznego, drogą z Warszawy do Sao Paulo.
Głównym bohaterem wideo jest zaginiony obraz. Niemal jak w powieści szkatułkowej, splatać się tu mają fikcyjne obrazy z doświadczeniem historii sztuki nowoczesnej. Baśniowymi „bohaterami” będą nie tylko postacie ze sztuki artyści czy ich dzieła, ale także magazyny Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowego w Warszawie czy Galerii Zachęta w Warszawie i modernistyczna architektura Brazylii, favele Rio de Janeiro, a także archiwa Biennale Sao Paulo. Film nie ma na celu doprowadzenia do odnalezienia zaginionego pół wieku temu obrazu, lecz odbycia podróży w czasie, której stawką jest zarówno poszukiwanie miejsca i tożsamości bohaterów wobec historii sztuki najnowszej, jak i poetycka opowieść o sztuce współczesnej w Polsce.


SURREALIZM I DADA I BESTIARIUM:
Malarstwo surrealistyczne w Polsce było wobec dominującego socrealizmu, a następnie rozwoju konceptualizmu i post-konstruktywizmu drogą niezwykle indywidualną i niezależną. Wydaje się, że propozycja artystyczna Marii Anto, jednej z najważniejszych reprezentantek sztuki na granicy malarstwa surrealistycznego, magicznego i naiwnego była wyjątkowa, osobna, a jej twórczość i życie zdają się być bogatym źródłem wiedzy. Artystka tworzyła silnie emocjonalne obrazy na styku surrealizmu, malarstwa fantastycznego i prymitywnego. Jej twórczość napiętnowana jest doświadczeniami wojennej traumy, ukazując widzowi bestiarium koszmarów, które rodziły się w wyobraźni dziewczynki-świadka IIWŚ w Warszawie, cudem uratowanej z transportu do obozu koncentracyjnego.
Późniejsza artystka przez lata 70. związana z galerią Cortina w Mediolanie. Przyjaciółka Dino Buzattiego, Maxa Ernasta, Michała Walickiego, porównywana przez krytyków do Fridy Kahlo, Tanguy'ego, Ernsta, Chirico i Rousseau, stworzyła jednak całkowicie własny, indywidualny i niepowtarzalny styl. Jej silnie emocjonalnie i fantastyczne obrazy znajdują się m.in. Muzeum Narodowym w Warszawie, w Galerii Zachęta w Warszawie czy Muzeum Karlsruhe, Muzeum Sztuki Współczesnej w Sztokholmie oraz wielu kolekcjach prywatnych na wszystkich kontynentach.
Tradycja surrealizmu wydaje się być niewysycona w sztuce polskiej, choć nie da się uciec przed skojarzeniem działań współczesnych artystów, (w tym prac Zuzanny Janin), z eksperymentami surrealistów i dadaistów początku XX w. Stąd sięgnięcie do tej formy w zderzeniu ze współczesnością ma w sobie duży potencjał wizualny, znaczeniowy i formalny.

PAMIĘĆ:
Wątki artystyczne i historyczne, splatać się mają w jedną opowieść przepisującą na nowo i wplatającą historię prywatną na marginesach historii XX I XXI. Pamięć prywatna z pamięcią wspólną. Figura głównej bohaterki, a właściwie bohaterek: tej poszukującej i poszukiwanej, wspomnianych, napotykanych i przywołanych z pamięci, w miarę upływu filmu stapia się w jedną wielowymiarową postać, częściowo realną, częściowo “wyjętą” z płótna obrazu. Na końcu filmu stając się modelką powstającej na oczach widzów nowoczesnej rzeźby. W efekcie, ten film to wizualna opowieść, składająca się z unikalnych fragmentów, róznorodnych wątków i odtworzeń.

REKONSTRUKCJE I POWTÓRZENIA:
Projekt zakłada, że w jego ramach odbędzie zostanie dokanana rekonstrukcja wystawy Marii Anto w Galerii Zachęta w 1966 roku, Galerii Labirynt w Lublinie z 1968 roku, a także dokonana zostala rekonstrukcja wystawy w studio artystki w 1982 roku, we współpracy z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Do projektu zostaną włączone rozmowy z Ryszardem Stanisławskim w 2000 roku przeprowadzone przez Piotra Rypsona. Projekt jest realizowany dzięki wsparciu Foundacji Lokal Sztuki, Agnieszki Rayzacher Galerii lokal_30, WWB6, Zuzanna Janin Studio Warszawa.

PODRÓŻE I KOLEKCJE:
Część zdjęć jest realizowana w Brazylii w następujących po sobie etapach: pierwszy pobyt w Brazylii to poszukiwania w Archiwach Biennale Sao Paulo. Realizacja kolejnych etapów to m.in.: metaforyczna wędrówka po roztańczonym zabawą Rio de Janeiro śledząc postać ubranej w karnawałowe skrzydła artystki, która nie tylko włącza się w roztańczony tłum, ale także kontynuuje swoje symboliczne poszukiwania w zakamarkach dzielnic faveli Rio de Janeiro. Sceny współczesnej Brazylii wplecione zostają w historię sztuki sprzed pól wieku, łącząc punkty odległe czasowo i geograficznie.

Kolejnym etapem jest wizyta w rezydencji w Brazylii - spotkanie i rozmowa z kolekcjonerem obrazu Marii Anto, Gilberto Chateaubriandem i jego synem Carlosem Alberto kontynuującym tradycje kolekcjonerskie.

Kolejne etapy to dalsze poszukiwanie obrazu, prace montażowe filmu wideo, przygotowania rzeźby/instalacji oraz projekt i druk katalogu projektu i wystawy.

 

 

ZUZANNA JANIN

LOST BUTTERFLY

2015 project video

LOST BUTTERFLY

 

Video project LOST BUTTERFLY is memory-based para-documentary video with elements of a “road film” and is planned to be presented as video installation with sculpture, objects, archives. This journey will allow the spinning of a visual story taking place on the edge of the world of contemporary art, a kind of "dream storytelling”, a story-within-a-story about art, processes, differences and continuity; about fears and secretive inspirations. The main dynamic of the film is driven by the rhythm of a never-ending journey.

 

SAO PAULO BIENNALE 1963

The canvas of the project is a journey to Brazil in the footsteps of a work by the painter Maria Anto, which never returned to Poland after the Sao Paulo Art Biennale in 1963. The commissioner (curator) of the Polish show at the Biennale was Ryszard Stanisławski, director of the Łódź  Art Museum, who invited Maria Anto, a freshly minted graduate of the Warsaw Academy of Fine Arts to such a prestigious exhibition. The 1961 work Zuzanna Goes to the Ball, dedicated to a still unborn daughter -- who would become the artist Zuzanna Janin -- portrays an imagining of a girl dressed in a carnival butterfly outfit, preserving a naïve, surreal style. This painting never returned to its home country, and in the archives of the painter, who died in 2006, there was found only a black and white photograph of a later version of the lost image: the Zuzanna Goes to the Ball, that was re-painted in 1966 for a solo show at Warsaw's Zachęta National Gallery.

 

50 YEARS LATER:

Half a century after these events, Zuzanna Janin, a contemporary visual artist who works in installations, sculpture and video, sets out in search of this lost image. Her journey turns out to be
a story about contemporary art, seen from the perspective of an unknown, hidden, fringe history. This is
a para-documentary with elements of surrealist cinema springing from an experiment in video art, on the road from Warsaw to Sao Paulo.

The main hero of the film is a missing painting, alter-ego of the artist. The video is not intended to lead to the discovery of the image that disappeared half a century ago, but rather to take a poetic journey through time, memory and the post-holocaust culture, where the stakes are both the search for the place and identity of the forgotten heroes in the history of the newest art, as well as a poetic story of contemporary art in Poland.

The video is intended to show things that happen on the margin, on the edge, on the border -- artefacts that, however, do not remain without a celebrated influence on the complete picture of contemporary art; in other words, the significance of facts that are little-known, forgotten, repressed, located at margins.

 

SURREALIZM, DADA & BESTIARY:

The tradition of surrealism appears to be unsaturated in Polish art. Surrealist painting in Poland was, against the dominant Socialist Realism, and later the development of conceptualism and post Constructivism, an exceptionally individual and independent path. It appears that the artistic proposition of Maria Anto, was exceptional, individual and affected the generation of people acting in contemporary art in Poland. The artist created strongly emotional pictures at the intersection of surrealism, fantastical and primitive painting. Her work is marked by experiences of wartime trauma, displaying to the viewer a bestiary of nightmares born in the imagination of a girl who bore witness to Warsaw’s struggle and downfall during the Second World War and who was rescued by a miracle from a train transport to the Auschwitz concentration camp.

 

During the 1970s, the artist was working with the Cortina Gallery in Milan, a friend of Dino Buzatti,
Max Ernst, Michał Walicki, Ryszard Stanisławski. Compared by critics to Frida Kahlo, Tanguy, Chirico
and Rousseau, she nevertheless created a style that was completely her own, individual and unique.
Her strongly emotional and fantastic pictures are found in many collections on all continents.

 

MEMORY:

The frame-narrative form of the "storytelling" about a lost and forgotten image symbolises the fate
of modern traditions in Polish art, which both after the war and today appear to be values that are borderline, forgotten, taking place on the fringes of culture.

 

RECONSTRUCTIONS AND REPETITIONS:

The video will contain the reconstruction of the show of Maria Anto paintings in Galeria Labirynt in Lublin
in 1969, as well as reconstruction of the shows in artists studio in 1982 in collaboration with Museum of Modern Art in Warsaw (Warsaw Under Construction WWB6) and interviews with Ryszard Stanisławski from 2000, conducted by Piotr Rypson. The project is realized with support of the Lokal Sztuki Foundation, Agnieszka Rayzacher Gallery lokal_30, WWB6, Zuzanna Janin Studio, Warszawa and AMA-ARCHIVE.

 

 

TRAVELS AND COLLECTION:

Project update: the first trip to Sao Paulo in 2014, bore fruit in the discovery in the Biennale’s archives of documentation on the Polish artists’ participation in the 1963 event. American abstract expressionist painter Adolph Gottlieb won the grand prize; the traditions of surrealism and Dada were almost completely absent. Maria Anto showed her paintings – naive, magical, metaphorical, scenes as if from Chagall or Henri Rousseau – and all were acquired while the Biennale was still running. Name such a Gilberto Chateaubriand appears among others, who were the greatest collectors of the day, with enormous influence on the image of art in Brazil; they include the renowned Brazilian artists, cofounder of the Sao Paulo Biennale, donors of collections that today are found in museums, sponsors of the museums and of the Biennale Pavilion designed by Oskar Niemeyer.

 

The part of the project includes a metaphorical journey through a dancing Rio de Janeiro during Carnival, following the artist, dressed in wings, as she not only joins the dancing crowds, but also continues her symbolic searching in the nooks and crannies of Rio’s favelas. Scenes of contemporary Brazil will be poetically interwoven with the history of art from half a century ago, joining together points that are distant in time and space. The great moment is a trip from Poland for a meeting and a conversation in the residence of Gilberto Chateaubriand in Brazil, a collector of one of Maria Anto’s paintings, and his son Carlos Alberto, who is continuing the collecting tradition.

 

LOST BUTTERFLY last steps are: production of the video, sculpture, elements for installation and printing the catalogue for the Zuzanna Janin solo show in 2016.

 

 

Zuzanna Janin, Warszawa July 2012-2013 / April 2015

 

0 komentarzy

patroni projektu

  • Magda Materna Magda Materna

    W LOST BUTTERFLY Zuzanna Janin zaprasza publiczność, aby towarzyszłya jej w podróży. Podążając śladami zaginionego obrazu artystka tworzy narrację, w której osobiste wątki mają połączyć się z opowieśią o sztuce współczesnej, aby zaprasić do refleksji o poszukiwaniu tożsamości. Bardzo zachęcam do wsparcia tego zamiaru!

  • Narodowe Centrum Kultury Narodowe Centrum Kultury

    Narodowe Centrum Kultury przyznaje patronat nad projektem na portalu wspieramkulture.pl. Przyznanie patronatu przez Narodowe Centrum Kultury na portalu wspieramkulture.pl nie jest równoznaczne z przyznaniem patronatu honorowego Narodowego Centrum Kultury i nie upoważnia do używania logotypu instytucji w ramach promocji przedsięwzięcia. Patronat przyznany na portalu wspieramkulture.pl obejmuje jedynie zbiórkę pieniędzy prowadzoną na tymże portalu. Prośby o patronat honorowy należy kierować za pomocą formularza znajdującego się na stronie Narodowego Centrum Kultury: www.nck.pl

Aktualizacje

  • Autor nie dodał jeszcze żadnych aktualizacji

Pytania i odpowiedzi

zgłoś nadużycie

Dołącz do dyskusji